Mag het een beetje meer Maaike zijn?
Ik zag je post op Linkedin, Maaike, over de nieuwsbrief die je schreef voor Konekt.
Het sloeg in mijn maag.
Ik lag ervan wakker. Letterlijk. Ik lig al eens wakker van dingen.
We zijn Maaike kwijt, dacht ik.
Verdomme.
Dat waren de letterlijke woorden van Hilde afgelopen dinsdag op onze Graag van Bestuur.
En eerlijk gezegd lag ik daar zelf ook al een paar keer van wakker.
Hoe moet dat met mijn schrijven voor Positivologie, nu ik ook voor Konekt schrijf? Hoe blijft het boeiend? Hoe verschilt dat voor mij: schrijven als werk of juist vrijwillig?
En wat met al die mensen die door de jaren heen (veertien jaar ondertussen van blogs en nieuwsbrieven) zo vaak reageerden op mijn schrijfsels? Die blijkbaar genoten van mijn gedachtenspinsels, van mijn zoektocht en dagdagelijkse inspiratie.
Serieus.
Wie laat ik in de steek als ik hiermee stop? En hoe laat ik ook mijzelf daarmee in de steek?
Waarschijnlijk is afwijzing één van de meest pijnlijke aspecten van mens zijn. Ons hele leven lang kennen we afwijzing in uiteenlopende vormen: niet goed genoeg bevonden, niet uitgekozen, niet aangeworven. Gedumpt, geghost, genegeerd, niet gerespecteerd.
Daarom doe jij wellicht net als ik je uiterste best om niet afgewezen te worden. Door hard te werken. De moeite waard te zijn. Door te helpen. Te fawnen. Stil te zijn. Luider te zijn. Te maskeren.
Wat ik wellicht het vaakst maskeer is mijn ontembare behoefte aan vrijheid en verandering.
Ik doe mijn best om betrouwbaar te zijn. En dat ben ik ook, meestal, op sommige manieren.
Ik doe mijn best om consistent waardevol werk te maken. En dat lukt ook, vaak, op mijn eigen manier.
En ik doe mijn best om helder te communiceren wat ik wel en niet kan bieden. En soms klopt dat, maar soms weet ik het zelf ook allemaal niet zo goed.
Met deze nieuwsbrief bijvoorbeeld.
Het idee dat Liesbet coördinator ging worden van de vzw maar ik voor jullie bleef schrijven, dat leek begin dit jaar echt een goed plan.
Maar het blijkt niet echt haalbaar.
Ik zit te weinig in de cockpit, ik heb te weinig overzicht van wat op welk moment in de kijker moet staan om goed te kunnen communiceren in naam van Positivologie.
En mijn inspiratie borrelt nu vooral op andere thema’s en terreinen, doordat de dagelijkse werking te ver weg voelt - ook al ben ik bestuurder en lid van de AV en betrokken bij alle activieiten en maaksels en doedingen.
Ik wil schrijven over neurodiversiteit bijvoorbeeld (neurospicy: check!). Over AI (en hoe dat mensen kan helpen floreren). Over seizoenen in het leven (hallo, leeg nest) en over hoe ik weer een boek ga schrijven (en wat de start van zo’n project met mij doet).
Ik wil weer gewoon delen wat mij bezighoudt en dat verbinden met kennis en inzichten - het beproefde recept van al die jaren, quoi.
En dat valt niet meer helemaal samen met wat Positivologie bezighoudt.
Daarom bedachten we een ander plan.
Want van gedacht veranderen, kijk, dat mogen wij van Positivologie altijd van onszelf.
Vanaf nu krijg je deze nieuwsbrief (#decurveverschuiven) van Liesbet, eens per maand. Zij zal je hierin op de hoogte houden van all things Positivologie. Het aanbod van de vzw, de inspiratie die daaruit voortvloeit en wat op stapel staat.
En ik, Maaike, ga weer als mijzelf, vanuit mijn eigen leven en wat daarin speelt, in een ander hoekje van het internet schrijven. Met een eigen nieuwsbrief waar je apart voor kan inschrijven - hier onderaan elke pagina #goedbezig
Dus.
Een lang verhaal dat ik hier ter afsluiting even kort maak:
Geen nood, je blijft op de hoogte van Positivologie met deze nieuwsbrief.
Wil je weer meer Maaike lezen? Abonneer je dan hier onderaan op mijn tweewekelijkse portie positieve psychologie van alledag #goedbezig - wetenschappelijke inzichten voor het leven zoals het is.
Want.
Om het met de warme waarderende woorden van Bob te zeggen:
Maaikes nieuwsbrief is mooi geschreven, uit het hart ook, en altijd verwijzend naar wetenschappelijk onderzoek. Voor mij de ideale mix van niet uit je nek kletsen en toch authentiek, warm, uit het dagelijks leven geschreven. Maaike stelt nooit teleur, ze doet mij altijd nadenken, dat heb ik graag.
Zie.
Het wordt de moeite waard. Ik zal u niet teleurstellen.
Of misschien ook wel, maar dat geeft dan niet want ik zal mijzelf niet teleurgesteld hebben.
En dat is wellicht precies waar de sleutel ligt: niet in voortdurend je best doen om niet afgewezen te worden, maar vooral in jezelf niet afwijzen.
Je eigen behoeften en jouw manier van floreren niet afwijzen.
Ik bijvoorbeeld, ik mag vrij.
Ik mag verandering.
Ik mag meer
Maaike.
