Je moet goed voor je kleine kind zorgen, zegt hij.

Kijk.

Hier staat ze.​

Hij wijst rechts naast zich, handpalm vlak, ter hoogte van zijn middel.

Zie?

Ze zit in de problemen, dat klein Maaike.

Dit is oude pijn. Laat haar niet in de steek.

Damn.

Mij zoon heeft gelijk….

Bal je hand stevig tot een vuist.

Houd enkele seconden vast.

Ontspan dan tot een open hand, handpalm naar boven.

Doe hetzelfde met je andere hand.

​

Dat gevoel.

Dat wens ik mijzelf vandaag: een dag met open handen.

Tegenwoordig werk ik vier dagen per week: van maandag tot donderdag. Op vrijdagochtend word ik steevast nog in werkmodus wakker, met een hoofd vol ideeën en een reeks beelden en ervaringen uit de voorbije werkweek.

Tegen de zondagochtend is dat allemaal verdwenen.

Gelukkig.

Want hoewel…

Ik zag je post op Linkedin, Maaike, over de nieuwsbrief die je schreef voor Konekt.

Het sloeg in mijn maag.

Ik lag ervan wakker. Letterlijk. Ik lig al eens wakker van dingen.

We zijn Maaike kwijt, dacht ik.

Verdomme.

Dat waren de letterlijke woorden van Hilde afgelopen dinsdag op onze Graag van Bestuur.

En eerlijk gezegd lag ik daar zelf ook al een paar keer van wakker.

Hoe moet dat met mijn schrijven voor Positivologie, nu ik ook voor Konekt schrijf? Hoe blijft het boeiend? Hoe verschilt dat voor mij: schrijven als werk of juist vrijwillig?

En wat met al die mensen die door de jaren heen (veertien jaar ondertussen van blogs en nieuwsbrieven) zo vaak reageerden op mijn schrijfsels? Die blijkbaar genoten van mijn gedachtenspinsels, van mijn zoektocht en dagdagelijkse inspiratie.

Serieus.

Amateurs amateurs amateurs! Amateurs amateurs ama-teu-eurs!

Een goeie dertig jaar geleden. Op stap met de jeugdbeweging, aangekomen na een zware dagtocht. Avondeten opgewarmd en opgegeten, matje opgeblazen (dat moest nog eigenmondig in die tijd) en slaapzak uitgerold. Schoenen en zweetkousen uitgetrokken. Op blote voeten naar de dagelijkse briefing.

Om daar te horen te krijgen dat we nog niet op onze definitieve slaapplaats waren. Dat we opnieuw de rugzakken moesten inpakken en nog een tiental kilometers verder stappen. Eén van de betere ideeën van de tochtorganisatie.

Woedend scandeerden we wat voor stelletje amateurs ze waren.

Picture this.

We staan in een kleine vallei in de Dardennen: op een nogal woeste plek met braamstruiken en omgevallen bomen, naast een ijskoud stroompje.

Er loopt hier geen pad, maar onze app voorspelt een wandelweggetje enkele meters hoger.

Om daar te komen trokken we dwars door het dal en ook dwars door het riviertje, dus in de scène die ik hier schets zitten we onze voeten af te drogen om verder te kunnen trekken.

Aan de overkant van het dal, op de weg die daar loopt, staat een man naar ons te kijken.

En dan te zwaaien.

Te roepen.

Hij is te ver weg om hem te kunnen verstaan, maar we beginnen wel te speculeren... mogen we hier niet zijn? Is dit privéterrein? Is het afgesloten voor de jacht?

Klein paniekske.

Toch doen we niets.