Ik zag je post op Linkedin, Maaike, over de nieuwsbrief die je schreef voor Konekt.

Het sloeg in mijn maag.

Ik lag ervan wakker. Letterlijk. Ik lig al eens wakker van dingen.

We zijn Maaike kwijt, dacht ik.

Verdomme.

Dat waren de letterlijke woorden van Hilde afgelopen dinsdag op onze Graag van Bestuur.

En eerlijk gezegd lag ik daar zelf ook al een paar keer van wakker.

Hoe moet dat met mijn schrijven voor Positivologie, nu ik ook voor Konekt schrijf? Hoe blijft het boeiend? Hoe verschilt dat voor mij: schrijven als werk of juist vrijwillig?

En wat met al die mensen die door de jaren heen (veertien jaar ondertussen van blogs en nieuwsbrieven) zo vaak reageerden op mijn schrijfsels? Die blijkbaar genoten van mijn gedachtenspinsels, van mijn zoektocht en dagdagelijkse inspiratie.

Serieus.

Amateurs amateurs amateurs! Amateurs amateurs ama-teu-eurs!

Een goeie dertig jaar geleden. Op stap met de jeugdbeweging, aangekomen na een zware dagtocht. Avondeten opgewarmd en opgegeten, matje opgeblazen (dat moest nog eigenmondig in die tijd) en slaapzak uitgerold. Schoenen en zweetkousen uitgetrokken. Op blote voeten naar de dagelijkse briefing.

Om daar te horen te krijgen dat we nog niet op onze definitieve slaapplaats waren. Dat we opnieuw de rugzakken moesten inpakken en nog een tiental kilometers verder stappen. Eén van de betere ideeën van de tochtorganisatie.

Woedend scandeerden we wat voor stelletje amateurs ze waren.

Picture this.

We staan in een kleine vallei in de Dardennen: op een nogal woeste plek met braamstruiken en omgevallen bomen, naast een ijskoud stroompje.

Er loopt hier geen pad, maar onze app voorspelt een wandelweggetje enkele meters hoger.

Om daar te komen trokken we dwars door het dal en ook dwars door het riviertje, dus in de scène die ik hier schets zitten we onze voeten af te drogen om verder te kunnen trekken.

Aan de overkant van het dal, op de weg die daar loopt, staat een man naar ons te kijken.

En dan te zwaaien.

Te roepen.

Hij is te ver weg om hem te kunnen verstaan, maar we beginnen wel te speculeren... mogen we hier niet zijn? Is dit privéterrein? Is het afgesloten voor de jacht?

Klein paniekske.

Toch doen we niets.

Ik moet iets bekennen.

Ik ben een beetje bang van post-traumatische groei.

Echt.

Mooi concept nochtans, dat groeien van tegenslag. Goed onderzocht ook: hoe mensen na trauma of door de confrontatie met ziekte, dood of ingrijpende levensgebeurtenissen niet alleen stress en lijden ervaren - maar ook vaak op lange termijn een positieve verandering doormaken.

Na de scheiding van mijn ouders bijvoorbeeld, maakte ik het uit met mijn lief van toen en ontmoette de vader van mijn kinderen - die ongeveer miljoen keer beter bij mij paste.

En toen mijn broer twintig jaar geleden emigreerde, viel mijn huwelijk uiteen. Nee, dat was natuurlijk niet zijn schuld, en nee, geen rechtstreeks oorzaak-gevolg. Maar het verlies van mijn maatje deed mij wel wankelen en daardoor werden dingen duidelijker.

Maar nu.

Eind vorig jaar stierf mijn vader. Nog elke week, nog bijna elke dag doet dat onverwacht veel zeer. Zoveel gemis, zoveel verdriet, zoveel pijn.

En er gebeuren er bij mij daardoor twee grote dingen.

Er is een goede reden waarom in de natuur wandelen een populair advies is tegen depressieve gevoelens, bij burn-out klachten of na ingrijpende levensgebeurtenissen.

Dat is omdat in de natuur zijn als terugkeren naar huis is.

Je bent niet een natuurliefhebber of iemand die natuur nodig heeft, je bent natuur.

Je bent net zoveel natuur als de bomen in je tuin en de bijen op je picknick.

Je bent ontworpen om je dagen in het wild door te brengen met je collega wezens en planten, maar vooruitgang, de mensheid, had andere plannen met ons.​

En dus leven we elke dag in onze huizen, maar zijn we nooit thuis.

(Donna Ashworth)

Ha.

Dat denk ik dus ook. De snelste route terug naar