Iets over braamstruiken, een Dymo en je ontslag indienen als god.

Picture this.

We staan in een kleine vallei in de Dardennen: op een nogal woeste plek met braamstruiken en omgevallen bomen, naast een ijskoud stroompje.

Er loopt hier geen pad, maar onze app voorspelt een wandelweggetje enkele meters hoger.

Om daar te komen trokken we dwars door het dal en ook dwars door het riviertje, dus in de scène die ik hier schets zitten we onze voeten af te drogen om verder te kunnen trekken.

Aan de overkant van het dal, op de weg die daar loopt, staat een man naar ons te kijken.

En dan te zwaaien.

Te roepen.

Hij is te ver weg om hem te kunnen verstaan, maar we beginnen wel te speculeren... mogen we hier niet zijn? Is dit privéterrein? Is het afgesloten voor de jacht?

Klein paniekske.

Toch doen we niets.

Tja. We gaan echt niet terugkeren, weer de bramen door, de boomstammen over, het ijswater in. Echt niet.

De man geeft het op. Stapt in zijn wagen en rijdt weg.

Wij vinden het pad hogerop - wandelen verder - en zien wat verderop beneden een mooi gebouwd bruggetje.

Ah.

Onze onbekende zwaaier wilde wellicht gewoon tonen dat we daar konden oversteken.

Juist.

Wat leek op een waarschuwing was verkeerd begrepen hulpvaardigheid.

En wat een krachtige spiegel is dit: het eerste waar wij aan dachten in deze situatie was duidelijk 'er is een probleem'.

We hadden ook kunnen denken: 'er is hulp' :-)

niet gefaket - echt geklauterd

Even doorspoelen naar afgelopen zaterdagochtend. Peignoir. Koffie. Ochtendpagina's.

Ik zie mijzelf schrijven dat ik mij zo ontzettend verantwoordelijk voel.

Voor alles. En hoe zwaar dat weegt.

Ach.

Dat vraagt om een klein schrijfoefeningetje.

Vraag: waar voel ik mij dan zo verantwoordelijk voor? Opdracht: schrijf alles op: de hele lijst, maak het groot, overdrijf, ga kort door de bocht.

Ik voel mij verantwoordelijk.

Voor het werkgeluk van mijn collega.

Voor hoe het loopt in ons team.

Voor ieders teleurstelling en ieders verdriet.

Voor mijn man mijn kinderen mijn broer mijn vriendin mijn hond.

Voor ons huis. Voor het klimaat.

Voor de wereld, godbetert.

Hahahaha.

Ik ben god nochtans niet.

Ik ben wellicht (je leest het, ik breng het nog weifelend, het is nog niet embodied) alleen maar verantwoordelijk voor mijzelf. Voor mijn eigen acties.

En dan nog enkel voor het feit dat die acties vanuit de juiste intentie gebeuren. Ha, ik ben niet eens verantwoordelijk voor de impact daarvan. Dat zou ook simpelweg niet kunnen.

Wat een opluchting.

Maar misschien ben ik wél verantwoordelijk voor mijn interpretatie van de realiteit?

Voor zwaaiende mannen aan de overkant: die ik zie ik als hulpvaardig of juist corrigerend.

Juist.

Daar zit mijn invloed wél: in het blijven zien van de positieve intentie van de ander.

En daar wil ik graag verantwoordelijkheid voor nemen.

Pema Chödrön schrijft hierover in haar boek 'Alles is hier welkom' (dankzij onze algemene verademing van vzw Positivologie heb ik een nieuw lijstje boekentips - en dit boek werd getipt door Luc Verheijen):

We hebben allemaal een diepgewortelde neiging om dingen automatisch - en vaak onbewust - te labelen als aangenaam, onaangenaam of neutraal. We vinden iets leuk, we vinden het niet leuk, of het laat ons koud.

We zijn echt allemaal een wandelende Dymo: automatisch lopen we onze ervaringen te labelen.

Maar het is aan ons om het te durven zién, dat label. Om ernaar te kijken en ons af te vragen of dit wel een helpend labeltje is.

Want hoe kan ik in godsnaam weten of dat conflict dat ik onaangenaam vind, niet eigenlijk excat is wat nu nodig is?

En wat als het aangename gevoel dat ik krijg van veel alleen thuis blijven - mij eigenlijk beperkt en verbinding tegengaat?

Mijn interpretatie, mijn label, is echt maar dat: 'een' mening, 'een' idee over de waarde of wenselijkheid van iets.

Niet de waarheid - maar ik heb er wel verantwoordelijkheid voor te nemen, voor hoe die interpretatie mij beïnvloedt en stuurt.

"What awakens my heart, and what blocks that process from happening?”

is de vraag die we ons volgens Chödrön (mag ik trouwens ook van die coole trema's in mijn naam?) dan kunnen stellen - bij ons gedrag, onze keuzes, onze labels.

Wat een krachtige en effectieve manier om te sorteren: als ik dit geloof, maakt dat dan mijn hart open of sluit ik? Als ik zo reageer, ben ik dan iemand die ik wil zijn? Iemand met een open hart, iemand met een positieve intentie?

Iemand die haar ontslag als god heeft ingediend. Niet meer verantwoordelijk voor andermans zaken of geluk. Wél verantwoordelijk voor hoe ze opdaagt in dit leven.

Mët öpen härt bijvoörbëeld.

Mäaikë