Epic.
Dat is echt the shit.
Nee, dan denk ik echt: "fuck my life".
Ik ben niet de meest hippe taalgebruiker vrees ik, maar af en toe sluipen er toch nieuwe woorden en uitdrukkingen in.
Die ik dan volgens mijn twintigers niet helemaal in de juiste context gebruik... en die dus misschien mijn leeftijd meer weggeven dan ik zou willen.
Ach.
I am older than I once was
And younger than I’ll be
That’s not unusual
Grappig hoe we er in onze eerste twintig levensjaren zo naar verlangen ouder te lijken dan we werkelijk zijn - en er dan vanaf een jaar of dertig alles aan doen om juist jong te blijven.
Terwijl de jaren voorbij gaan en ons leven verandert, willen of niet.
“Ja, hij woont nog thuis, maar hij kiest meer voor zijn lief dan voor ons: soms zie ik hem veertien dagen niet! Ik mis hem echt wreed. We worden oud, en ik kan daar echt niet mee om.”
De meer dan oprechte boodschap van de vader van een vroeger schoolvriendje van mijn jongste zoon, die ik gisteren toevallig ontmoette. We stonden samen in de rij bij de frituur hier op het dorp, niet een plek waar ik vaak kom.
Hij was goudeerlijk en meer dan een beetje dronken.
En al had ik hem al zeker tien jaar niet meer gezien, toch was ons weerzien vrolijk en warm. Zijn spontane ontboezeming eindigde hij trouwens door zijn half leeggedronken blikje bier aan mij te geven: "Ik word er ongelukkig van, jong. Hier, pak maar, ik kan zelfs niet meer van mijn pint genieten."
"Ik vind het wel ça va eigenlijk, ouder worden," antwoordde ik.
"Ik zie het," zei hij, "gij zijt zo los."
Ha.
Ten eerste wist ik niet dat het waar was - voor ik mijzelf spontaan zo hoorde reageren - maar inderdaad: het gaat mij wel af. Het bijna vijftig zijn, het lege nest, de oudere kinderen, de plus-kleinkinderen.
En ten tweede was het ook een mooi compliment: ik ben los.
Zo voelt het ook: los.
De financiële druk van drie studenten die plots verdwijnt met twee kinderen die zelf hun brood verdienen. Van het voortdurende zorgen - van menuplanning over wassen draaien en admin regelen - naar een huishouden met slechts twee volwassenen en een (helaas vaak natte, dat dan weer wel) hond. Waar een snelle omelet met restjes uit de koelkast als warme maaltijd kan gelden.
En de tijd, mensenlief, de tijd. Er is ineens zoveel meer tijd. Ik moet niet meer naar huis racen aan het eind van de werkdag om op tijd te koken zodat die avondtraining gehaald wordt. Ik moet al helemaal niemand meer ophalen of wegbrengen. En ik word niet gewekt op nachtelijke of vroege uren die mij niet passen.
De tijd om te lezen in boekhandels. Het geld om boeken te kopen. Ziehier: the joy of getting older.
Het is een zegen.
Al mis ik het ook, toegegeven. Ik mis het warme gezelschap en vooral het plezier dat we hadden: we hebben zoveel gelachen, mijn kinderen en ik.
Het zijn zulke leuke mensen.
Maar tegelijk: ik zie hoe ze hun draai vinden, de eerste stappen in het werk zetten, de liefde leren en hun eigen leven vormgeven - en dat voelt als een hele grote eer.
Ik mag supporteren vanop de eerste rij. En ik ben niet meer verantwoordelijk voor het wassen van de outfits, het oprapen van de ballen of het scheidsrechteren bij de match. Heerlijk toch!
Serieus jong, ik max dit.
Is dat een uitdrukking tegenwoordig, of heb ik deze weer naar mijn eigen vrouwvanmiddelbareleeftijd-goesting vervormd?
Ik bedoel dus dat ik in deze situatie vollen bak aan maxing out doe, door alles eruit halen wat erin zit. Maxen dus als in: iets helemaal beleven, tot het laatste gaatje erin opgaan en er alle voordelen uithalen.
Credits voor de Volksjury, want zij inspireerden mij met hun herfst-maxing:wat dan iets met pompoenen en bossen en paddenstoelen is - het uitmelken en volledig absorberen van de herfst.
De herfst van mijn leven maxen, dat doe ik dus zichtbaar goed volgens halfdronken mannen in de frituur.
En als zij mijn referentiekader niet zijn, dan weet ik het ook niet :)
Over frieten gesproken: vorige week gingen mijn oudste kinderen en ik op bezoek bij de jongste, die een half jaar op erasmus is in Zweden. En nu het toch officieel een trend is in mijn leven deden we bewust de hele week aan jongstezoon-maxing.
Door te eten wat hij daar vaak eet (frietjes bij Max en hotdogs bij de krantenwinkel), door iets te drinken in de studentenpub op de campus waar hij vrijwillig werkt, door zíjn vaste trein en bus te nemen, zíjn basketveld te bewonderen, zijn veelgebruikte routes te lopen.
We namen dit seizoen van zijn leven even helemaal in ons op. En daardoor genoten wij niet alleen, maar werd ook hij zich bewuster van wat die buitenlandse tijd hem brengt. Zo werkt dat met aandacht: het doet de dingen groeien.
Dat is trouwens ook het advies dat ik mijzelf graag had gegeven: max het seizoen waar je in zit, laat je er helemaal door meeslepen en beleef het met al je aandacht.
Ook als het je tropenjaren zijn.
Op kraambezoek bij een vriendin laatst, zag ik weer helemaal hoe het was: leven van de ene borstvoeding naar de andere, je hart en armen vol van zo'n kleintje - en je bij elk dutje afvragen of je nu zou kunnen douchen of even ongestoord iets eten of toch een klusje doen misschien?
Als ik terug kon gaan, zou ik mijn jongere zelf toewensen om helemaal te verdwijnen in dat volle nest.
Om er niet mee in te zitten dat je nu misschien niet de ruimte hebt om boeken te lezen, vrienden te zien of te sporten. Dat komt wel weer. Het duurt maar zo kort, die tijd waarin je kind je helemaal nodig heeft en zo heerlijk dichtbij is.
Max dat.
En laat wat nu geen ruimte heeft los. Sneller dan je denkt komt daar weer tijd voor, het gaat allemaal ook zo snel weer voorbij.
Ha.
Als dat geen typische uitdrukking van een ouder wordende mens is.
Word ik oud?
Ik hoop het.
Maaike
