Ga naar buiten, ga naar huis. Elke dag.

Er is een goede reden waarom in de natuur wandelen een populair advies is tegen depressieve gevoelens, bij burn-out klachten of na ingrijpende levensgebeurtenissen.

Dat is omdat in de natuur zijn als terugkeren naar huis is.

Je bent niet een natuurliefhebber of iemand die natuur nodig heeft, je bent natuur.

Je bent net zoveel natuur als de bomen in je tuin en de bijen op je picknick.

Je bent ontworpen om je dagen in het wild door te brengen met je collega wezens en planten, maar vooruitgang, de mensheid, had andere plannen met ons.​

En dus leven we elke dag in onze huizen, maar zijn we nooit thuis.

(Donna Ashworth)

Ha.

Dat denk ik dus ook. De snelste route terug naar jezelf, naar innerlijke rust, is met je voeten op het gras, je gezicht naar de zon, je handen in de aarde.

Biophilia heet dat zo mooi in onderzoek: de hypothese dat de mens in natuurlijke omgevingen tot rust komt omdat het inderdaad exact dát is: onze natuurlijke omgeving.

Onze enige juiste plek.

Wat mij betreft is dat meer dan een hypothese: je bént natuur.

Dus ga naar huis. Zo vaak als je kan.

Het zal je zoveel brengen waarvan je niet eens wist dat je het miste.

Een nest bijvoorbeeld. Een holletje in een fossiele duin:

Ik startte vorige week op een nieuwe werkplek, bij het expertisecentrum van Konekt vzw. Een organisatie die inzet op een inclusieve samenleving, op superdiversiteit en voluit leven voor iedereen - met elke handleiding en elk anderszijn.

Maar wat mij in mijn eerste twee werkweken vooral opviel, naast de warmte, het werkplezier en de boeiende opdracht, is hoe vaak er buiten wordt gewerkt. En vergaderd. En geluncht. Ondanks de nog kille temperaturen zag ik voortdurend collega's de eerste lentezon opzoeken.

Wat goed!

Ik werk in een organisatie die weet dat we niet thuis zijn tussen vier muren.

Dat we lucht en bloesem en vogelgetjirp nodig hebben. De lucht in plaats van een dak.

Dat de natuur niet alleen iets is om in onze vrije tijd van te genieten - niet als luxe voor wie een tuin heeft of tijd over - maar als noodzaak. Als adem. Om mens te zijn, om thuis te komen.

Dus dat zou mijn wens zijn voor jou vandaag: ga naar buiten, naar huis.

Het is je gegund.

Er is zon, er zijn merels en tulpen.

Het is tijd.

als ik ChatGPT was zou ik hier een blaadjes-emoji toevoegen, maar ik ben gelukkig een mens en heb dit zelf geschreven, dus denk dat blaadje er dan even bij, wil je? Met je mensenverbeelding?

Maaike