Waarom je één keer per dag zorgen maken/ verdrietig voelen / kwaad maken (omcirkel wat past) ruim voldoende is.
’Probeer het eens,’
‘Wat bedoel je?
‘Gelukkig zijn. Dat is net zo goed een keuze. Je kunt er ook voor kiezen boos te zijn en als je lang genoeg boos blijft, voelt dat ook comfortabel, net als een oude ochtendjas. Maar uiteindelijk besef je dat je alleen die oude ochtendjas nog hebt en dat er niets meer in je kast hangt dat nog past.’
(Kate Quinn, De Briar-club)
Oh.
Hoe herkenbaar.
Ik draag al enkele maanden een nieuwe ochtendjas, in mijn verbeelding is het een versleten grijze. Van verdriet.
Terecht verdriet, zeker wel, maar dan nog doe ik mijn best om niet de hele dag in die donkere peignoir rond te lopen - om die rouwsluier regelmatig te verruilen voor een lichter, fleuriger jasje. Of zelfs zonder jas naar buiten, nu het lente wordt.
“Don’t miss me more than once a day,” in de rake woorden van Donna Ashworth:
Niet in het verdriet blijven plakken - want er is nog zoveel leven te leven.
Maar ook om dat verdriet niet te diep te laten inslijten, geen gewoonte te laten worden, zoals die boosheid in de dialoog van Quinn.
Eerder een jas die aan en uit kan, geen emotie die een identiteit wordt.
Hetzelfde geldt voor bang zijn, denk ik. Als je maar vaak genoeg denkt aan dingen om bang voor te zijn of je zorgen over te maken, oorlogen bijvoorbeeld en dolgedraaide presidenten, dan wordt dat gevoel van onrust en angst een gewoonte. Ongewild. Die verbindingen raken dieper ingesleten in je brein, je angstnetwerk wordt steeds uitgebreider en makkelijker actief.
En die stand van stress en onrust voelt dan op den duur ook een soort van veilig, iets waar je aan gewend bent en dat je past. Als een oude ochtendjas.
Margriet Sitskoorn legt in dit filmpje heel beeldend uit hoe dat in je brein werkt:
Het is dus goed om je een beetje af te schermen van bronnen of prikkels die voortdurend een alarm-stand activeren, of een heftige lastige emotie oproepen.
Je één keer per dag even zorgen maken is ruim voldoende.
Want angstige, verdrietige of boze mensen maken niet de beste keuzes, zo blijkt uit onderzoek. We zijn creatiever, we denken ruimer en we zijn empathischer als we tevreden zijn. Positieve emoties verbreden onze capaciteiten en vergroten ons vermogen om moeilijke dingen op te lossen - en die emoties hoeven niet groot en intens te zijn zoals vreugde en dat gevoel van opperste geluk, maar kunnen ook kalm en rustig voelen - als nieuwsgierigheid en waardering bijvoorbeeld.
We hebben voor goede oplossingen en effectief altruïsme vooral meer tevreden mensen nodig met een hart voor de wereld.
Meer schijnbaar onnozele zielen die er radicaal voor kiezen om, tussen de turbulentie van de wereld door, oog te hebben voor warmte, betrokkenheid en menselijkheid.
Want wat je aandacht geeft, groeit: als we er bewust voor kiezen om te zien hoe vrijgevig, zorgzaam en welwillend deze zotte mensheid óók is, kunnen we juist daar op in zetten.
Daarmee klop ik dus alweer op dezelfde nagel, maar hé, dat doet Margriet in het filmpje ook zo mooi 😁
Maaike
