’Probeer het eens,’

‘Wat bedoel je?

‘Gelukkig zijn. Dat is net zo goed een keuze. Je kunt er ook voor kiezen boos te zijn en als je lang genoeg boos blijft, voelt dat ook comfortabel, net als een oude ochtendjas. Maar uiteindelijk besef je dat je alleen die oude ochtendjas nog hebt en dat er niets meer in je kast hangt dat nog past.’

(Kate Quinn, De Briar-club)

​
Oh.

Hoe herkenbaar.

Ik draag al enkele maanden een nieuwe ochtendjas, in mijn verbeelding is het een versleten grijze. Van verdriet.

Terecht verdriet, zeker wel, maar dan nog doe ik mijn best om niet de hele dag in die donkere peignoir rond te lopen - om die rouwsluier regelmatig te verruilen voor een lichter, fleuriger jasje. Of zelfs zonder jas naar buiten, nu het lente wordt.

De eerste werkdag van het jaar, alleen achter mijn bureau. Zo'n dag waarop in gang komen zwaar is.

Zo'n dag waarop je collega's zou willen en een kleine nieuwjaarsreceptie of zo.

Zo'n dag om nog wat aan te modderen en uit te stellen.

Maar zo werkt het niet met een overvolle mailbox, pakketjes die opgestuurd moeten worden en dringende peppol-handelingen.

"Loop een beetje waar het plat is,"

zou mijn vader zeggen.

Kies een makkelijke actie, kom in beweging door

Ik sliep vanmorgen tot half negen.

En werd wakker zonder wekker.

Net als gisteren trouwens en de meeste dagen vorige week.

Ja, dat voelt als pure luxe. Ik leef echt another day in paradise, ik weet het. Ik ben er dagelijks dankbaar voor.

De heerlijkheid van thuis werken en van volwassen kinderen hebben die je niet in het donker naar school moet brengen: ik kan ‘s winters makkelijk wat meer slapen en mijn uren aanpassen.

Maar misschien kunnen we allemaal meer meebewegen met de winter dan we denken?

Als je dag meer dan acht uur langer of korter wordt, zoals hier in Vlaanderen, wat is dan eigenlijk normaler: je gedrag aan het seizoen aanpassen of verwachten dat je..

In de klas van juffrouw Rita leerden wij over An en Tom en Jan en Leen.

Over verzamelingen en doorsnedes.

Over optellen en aftrekken.

Maar weet je wat ik het best onthouden heb uit dat eerste leerjaar?

Curieuzeneuzen en mosterdpotten.

Het standaardantwoord als je een vraag stelde.

En "tijd om uw leven te beteren", het vaste antwoord als je vroeg hoe laat het was. Bijzonder en ook een beetje verwarrend als onschuldige vijfjarige.

Ze was niet zo gek op vragen, denk ik, die juffrouw Rita.

Of ik stelde er teveel? Of te..

Bon.

Laat het ons eens over de zetels uit de films van Pedro Almodóvar hebben.

Want kijk:

Ze zijn bijzonder. Ze blijven bij.

Ze zijn een personage op zich, die sofa’s.

En als Almodóvar in interviews de vraag krijgt hoe hij dat doet - die sets opbouwen, die overvloed aan kleuren laten kloppen - is zijn antwoord zalig.

Want hij laat blijkbaar gewoon zes sofa’s brengen naar de set, in zes verschillende kleuren. Om het te zien, te ervaren. Om te proberen tot het klopt.

Om te testen, prutsen, te klungelen.

Hij heeft het dus niet allemaal..